“Da li je Evropa stvorena u srednjem veku”, (Jacques Le Goff), Clio, Beograd, 2010.

Amar ĐULOVIĆ
Univerzitet u Sarajevu
Filozofski fakultet u Sarajevu
Odsjek za historiju, II ciklus studija
amardjulovic@hotmail.com

Pitanje postavljeno u samom nazivu ove knjige, u mnogome govori i o njenom sadržaju, odnosno problematici na koju se pokušava odgovoriti. Međutim, kako to ističe i autor knjige, glasoviti francuski medievalista Jacques Le Goff, kontekst ovog historijskog pitanja je smješten u današnjicu, odnosno u period od 2002. do 2003. godine kada je rad nastajao. To je vrijeme u koem se Evropa „ujedinjuje“, pa shodno tome i ovaj rad predstavlja doprinos u razjašnjavanju uslova za izgradnju zajedničke Evrope, na način da njenu historiju sagleda vjerodostojno i nepristrasno. Iako ljudi srednjovjekovnog perioda nisu ni pomišljali, ni željeli da grade jedinstvenu Evropu, ova knjiga nastoji ilustrirati i odbraniti stav da je upravo srednji vijek razdoblje pojavljivanja i nastanka Evrope, kako u stvarnosti tako i u predstavama, te da je to bilo prelomno vrijeme rađanja, djetinjstva i mladosti Evrope. Ovim slikovitim opisom ciljeva svoga rada, autor je pokušao publici predstaviti i svoje viđenje evropskog srednjovjekovlja (4−15. vijek) kao perioda koji je najvažniji za ukupno naslijeđe današnje i sutrašnje Evrope. U radu su temeljito obrađena i pitanja srednjovjekovnih obrisa i granica Evrope, te dužine trajanja samoga razdoblja srednjeg vijeka, kao vrlo bitnih značajki prilikom pokušaja odgovaranja na pitanje iz naslova knjige. Važno je istaknuti da je ovaj rad ogled koji za svoju temu uzima srednji vijek, ali ni u kojem slučaju nije pokušaj sinteziranja historije evropskog srednjovjekovlja, a još manje njegovih pojedinosti ili najvažnijih aspekata te historije.

U originalnom naslovu L’Europe est-elle neeau moyen age?, knjiga je izdata 2003. godine u Parizu, kao dio edicije „Stvaranje Evrope“. Nastanak ove edicije plod je saradnje pet izdavača sa različitih govornih područja (Bek iz Minhena, Ba-zil Blekvel iz Oksforda, Kritika iz Barselone, Laterza iz Rima i Sej iz Pariza), a za cilj ima pokušaj stvaranja zajedničkog kulturnog prostora omeđenog granicama današnje Evrope. Prevodom sa francuskog jezika Vere Pavlović i Vladana Trijića i uredništvom Zorana Hamovića, knjiga je 2010. godine dobila svoje izdanje na srpskom jeziku.

Strukturalno je, radi bolje preglednosti i lakšeg snalaženja čitaoca, tekst knjige podijeljen na šest tematskih cjelina. Svaka od njih govori o jednom periodu vremena u prošlosti koji se zajedno mogu staviti u okvir srednjeg vijeka, te se na taj način sistematski pokušava odgovoriti na postavljenu temu, odnosno približiti historijski razvoj evropske ideje i načina gledanja na nju kroz vremenski period od deset vijekova. Odlomci knjige su, dakle, poredani hronološkim metodom, a unutar njih nalaze se mnoštvo podnaslova i zasebnih, manjih, cjelina. Ne treba zaboraviti ni veoma korisne dodatke tekstu u vidu geografskih karata, hronologije evropskih i vanevropskih događaja, tematski poredanoj izabranoj bibliografiji te indekse ličnih imena i geografskih pojmova. Prije glavne razrade teme knjiga donosi odlomak Uvertira: pre srednjeg veka. U njemu je autor posvetio pažnju historiji koja je prethodila srednjem vijeku, odnosno, geografskom i kulturnom naslijeđu tadašnje Evrope nastalom u antičkom periodu.

Osim toga, ovdje se u grubim crtama predstavlja i autorov „scenario srednjovjekovnog stvaranja Evrope“, koji je u biti koncept na osnovu kojeg će se na narednim stranicama govoriti o zajedničkim karakteristikama evropskih krajeva u srednjem vijeku.

Prvi odlomak knjige Začeće Evrope 4−8. vek (25−42) čitaoce uvodi u problematiku periodizacije srednjeg vijeka i imaginarne granice sa antičkim periodom. Autor upozorava na nemogućnost jasne i striktno određene postavke vezane za ovo pitanje. Smatra se da je prelazak iz antike u srednji vijek posljedica dugog pozitivnog razvoja, iako je taj razvoj obilježen nasilnim i upečatljivim epizodama. Prema modernim shvatanjima historije, danas se za period od 4. do 8. vijeka veoma često koristi termin pozna antika. Ovaj, tzv. merovinški period, još uvijek nije bio srednji vijek u punom smislu riječi već upravo pozna antika koja predstavlja promjenu dugog trajanja tokom koje počinje da se nadzire Evropa, kako to razumijeva Le Goff. Ovakva formulacija i shvatanja su nit u kojoj autor pronalazi zajedničku Evropu najranijeg srednjovjekovlja. Nit do koje dolazi uslijed kristijanizacije Rimskog carstva koja se, kako je poznato, odvijala između priznanja kršćanske vjere cara Konstantina 313. i prihvatanja kršćanstva kao zvanične, državne religije u vrijeme cara Teodozija, umrlog 395. godine. Teodozije je pred svoju smrt Carstvo podijelio na dva dijela, postavljajući im za careve svoje sinove Honorija i Arkadija. Od tog historijskog događaja, Evropa koju tematski prati tekst ove knjige je Zapadno rimsko carstvo. Fuzija između antičke i kršćanske kulture koje su crkveni oci, od koji su posebno mjesto u ovome radu dobili sv. Jeronim (oko 347−420) i sv. Augustin (354−430), ostavili srednjem vijeku i Evropi može se pratiti od 5. do 8. vijeka, kroz stapanje antičke rimske kulture i razvoja određenog potrebama barbariziranog stanovništva.

Naredna dva poglavlja, Neuspela Evropa: karolinški svet 8−10. vek (43−55) i Sanjana Evropa i moguća Evropa hiljadite godine (56−66), hronološki prate historijski razvoj na tlu zamišljene Evrope toga doba, ali i razvoj ideje o evropskom jedinstvu, koju autor pronalazi u različitim događajima i pojavama. Među prvim od tih pojava evidentirano je nastajanje franačkog carstva pod Karlom Velikim, kao vjerovatno prvi značajan pokušaj izgradnje Evrope. Iako Le Goff Karlovom kratkotrajnom carstvu pripisuje karakteristiku prve takve tvorevine sa istinskim obrisima Evrope, on istovremeno navodi i protutezu takvim tvrdnjama kroz činjenicu da je Karlova ideja o carstvu bila čisto franačka i učvršćena pravim patriotskim duhom. Karlovo carstvo okarakterisano je prvim neuspjelim pokušajom da se napravi Evropa kojom dominira jedan narod i jedna imperija. Evropa ovog perioda bi se, posmatrano iz današnjeg ugla, mogla nazvati i anti-Evropom. Karlov san o jedinstvenom carstvu, sredinom 10. vijeka sanjat će kralj Njemačke Oton I, sin Hajnriha I i sv. Matilde. Karakteristika Otonovog carstva bila je to da je njeno puno ime glasilo Sveto rimsko carstvo njemačkog naroda, te je samim time ukazivala na sakralni karakter imperije. Njegovi nasljednici Oton II i Oton III učvrstili su stabilnost Carstva te ga na taj način učinili okosnicom Evrope oko 1000. godine. Iz ovog perioda svakako treba izdvojiti još dva veoma bitna faktora koja su utjecala na zajednički razvoj ondašnje Evrope, jedan pozitivno, a drugi negativno. Intenzivno kristijaniziranje naroda koji su se kroz seobe ranog srednjeg vijeka zatekli na evropskom tlu, a tu se prije svega misli na Skandinavce, Mađare i Slovene, zasigurno je pozitivan faktor za dalji zajednički razvoj Evrope i njenih naroda. Međutim, crkveni raskol i pogoršavanje odnosa s Bizantom, koji se desio sredinom 11. vijeka, odvojio je rimsko-latinski kršćanski svijet od Bizantskog carstva.

Feudalna Evropa 11−12. veka (67−126), naslov četvrtog dijela ove knjige, mogao bi sam po sebi čitaoca odvesi na pogrešan trag po pitanju svoje sadržine, s obzirom da bi se dala naslutiti obrada osnovnih karakteristika i društvenih slojeva feudalnog sistema. Feudalizam je ipak u ovom odlomku dao svojevrsnu okosnicu oko koje gra-vitira Evropa srednjeg vijeka, odnosno onu značajku koja se može prepoznati u gotovo svim evropskim krajevima, bez obzira na podijeljenost i njihov međusobni odnos. Le Goff smatra da je ovaj period sazrijevanja kršćanskog svijeta razdoblje otpočinjanja velikog uspjeha koji će se pretočiti u Evropu, ali je taj uspon prvobitno sadržavao i prepreke i nije obavezno vodio ka ujedinjenju Evrope. Osim napretka poljoprivrede, autor je ovdje detaljno i opsežno obradio i mnoge druge aspekte srednjovjekovnog perioda, koji su posve specifični i na ilustrativan način približavaju život tadašnjih Evropljana. Obilježja srednjega vijeka su u biti obilježja Evrope u toj etapi njenog razvoja. Krstaški pohodi su značajan događaj za Evropu 11. i 12. vijeka, a prilikom otvaranja tog pitanja knjiga donosi i veoma zanimljiv pogled na tu temu, tretirajući je kroz prizmu mogućeg prvog ispoljavanja evropskog kolonijalizma.

Posljednja dva odlomka knjige, Lepa Evropa gradova i univerziteta 13. vek (127−192) i Jesen srednjeg veka ili proleće novih ideja? (193−239), zaokružuju srednjovjekovnu evropsku historiju te sumiraju zajednička naslijeđa sa samog kraja tradicionalnog srednjeg vijeka koncem 15. vijeka. Trinaesti vijek se smatra vrhuncem u razvoju srednjovjekovnog Zapada. To je i vrijeme kada se nameće model koji bi se, u perspektivi dugog trajanja, mogao nazvati evropskim. On to jeste i po svojim uspjesima i po svojim nedaćama. Autor navodi četiri osnovne oblasti u kojima su ostva-reni uspjesi. Prva od tih oblasti je napredak gradova. Drugi uspjeh predstavlja obnova trgovine i unaprjeđenje položaja trgovaca, uz sve probleme koje korištenje novca donosi ekonomiji i društvu. Treći postupni uspjeh je uspjeh znanja. Najzad, četvrti uspjeh, koji je pomagao i hranio prethodna tri, jeste nastanak prosjačkih redova. Sva četiri ova produkta srednjeg vijeka na svom vrhuncu su neizbrisivo naslijeđe na kojem se u kasnijem periodu Evropa razvijala, da bi naposljetku doživjela svoj današnji oblik. Svakako, period posljednjih vijekova evropskog srednjeg vijeka je donio sa sobom i nedaće, koje su također kreirale sudbinu kontinenta u narednim vremenima. Zaključno 15. stoljeće, koje je u historiografiji često opisivano kao jesen srednjeg vijeka, iznjedrilo je i ožiljke koje je ovaj period ostavio na Evropi, a koji se mogu sagledati kroz ratove i glad, crnu kugu, nasilje, narušavanje jedinstva crkve itd. Ipak, taj period značio je možda i proljeće novih ideja, odnosno novog puta kojim je krenula Evropa, kao jasno izdefinirana i trajno određena oblast iz perioda srednjeg vijeka.

Osnovi cilj ove knjige bio je da se odgovori na pitanje iz naslova – „Da li je Evropa stvorena u srednjem vijeku?“. Dosta opsežnim sagledavanjem historije srednjovjekovne Evrope, njenih događaja, uzroka i posljedica, sa historijskim metodološkim pristupom, autor je gotovo u potpunosti čin-jenično potkrijepio svoju tezu o srednovjekovnom naslijeđu današnje Evrope, odnosno, kako je to i sam naveo, da je Evropa doživjela svoje rođenje, djetinjstvo i mladost upravo u periodu između 4. i 15.vijeka. Značaj ove knjige se ogleda i u mnoštvu veoma dobro formuliranih teza i pogleda na historijska dešavanja, i to posebno u pogledu same periodizacije srednjovjekovnog razdoblja, čije granice zasigurno nisu tako čvrste i jasno definisane. Također, knjiga sa historijskog stanovišta razbija brojne predrasude i pogrešna uvjerenja vezana za ovaj vremenski period, te samim time publici donosi nove ideje i saznanja o Evropi srednjeg vijeka.

Izvor fotografije: enciklopedija.hr

Please follow and like us:

“Konj u srednjovjekovnoj Bosni” (Esad Kurtović)

Benjamina LONDRC
Univerzitet u Sarajevu
Filozofski fakultet u Sarajevu
Odsjek za historiju, I ciklus studija
londrcb@hotmail.com

 

Autor knjige Konj u srednjovjekovnoj Bosni je Esad Kurtović. Izdavač je Univerzitet u Sarajevu, 2014. godine. Knjiga ima 825 stranica, u okviru kojih slikovnih prikaza ima 112, grafikona i shema ima 100. Podaci o referencama citirane domaće i strane literature su sljedeći: fusnota ima 1.549, korištenih neobjavljenih izvora 14, objavljenih iz-vora 45, a literature 200 publikacija.

Knjiga Konj u srednjovjekovnoj Bosni prvenstveno je namijenjena historičarima, pravnicima, ekono-mistima i politolozima, mada ni filolozima, his-toričarima umjetnosti i široj čitalačkoj populaciji nije ništa manje atraktivna. Preko pleća konja, točak historije se brže i lakše okretao, a svojim doprinosom su osigurala bar jedan krug i mogućnost da se iz novog ugla pročita i posvjedoči o društvu srednjovjekovne Bosne. Zašto je knjiga interesantna ekonomistima? Stvarajući vrijednost za ljude, za zajednicu, i sami konji postali su etalan vrijednosti, predmet međunarodnog i unutrašnjeg finansijskog prometa, oblik zaduživanja depozi-ta i zaloga, i sredstvo kojim se ostvarivala dobit. U pravnim okvirima knjiga je veoma interesan-tan izvor informacija zbog prikaza široke lepeze pravnih poslova, od ugovora o kupovini, uzgoju, prevozu, tužbi za pljačku, otimanje, ugrožavanje tuđe imovine, nebrige uzgajivača, do ostavinskih postupaka čiji su predmet ostavine bili konji. U analizi porijekla imena ljudi i mjesta filolozima su data mnoga objašnjenja, te razlozi nastanka takvih naziva. Za historičare umjetnosti velika je pomoć na jednom mjestu imati pregled i prikaz pronađenih i evidentiranih stećaka, pečata, grbo-va sa motivom konja i konjanika, te osvrt na ostala umjetnička djela čiji su motivi bili prikazi konja. Osim stručne pomoći u gore pomenutim oblasti-ma, knjiga može biti interesantna u izučavanju političkih nauka (vidjeli smo na koji način je konj pomagao u ratovima), veterinarske, sociološke i filozofske nauke, te književnosti, pa do široke čitalačke populacije ljubitelja ovog čovjekovog pratioca, pomoćnika, prijatelja-konja.

Naslov djela Konj u srednjovjekovnoj Bosni suštinski skreće pažnju na konja kao centralnog lika kojim se knjiga bavi, a srednjovjekovna Bosna u nazivu jasno ukazuje da se radi o prikazu historičara, jednog perioda u kojem je konj imao izuzetno važnu ulogu, pa se može reći da naslov djela u potpuno-sti odražava sadržaj i preporučuje ga ciljanoj čitalačkoj grupaciji. Izbor teme je originalan i nov, a motiv je odabran na osvježavajuće načine, putem koga je posredno osvijetljen čitav spektar naučnih disciplina, prikazano društveno okruženje, utjecaj na historijske tokove, način života, formiranje zakonske regulative i razvoj same države. Rijetkost je u stručnoj i naučnoj literaturi naići na knjigu koja se čita „u cugu“, a upravo takva je knjiga Konj u srednjovjekovnoj Bosni. Zaslugu za to preuzima dobrim dijelom izbor teme koja je poslužila kao prečica do čitaoca, prenoseći mnoge usko stručne informacije posredstvom općeprisutnog simbola svakodnevnog života u srednjem vijeku.

Primijenjene znanstvene metode u istraživanju i pisanju, te otkrivanju zaključaka, u potpunosti su ispunile zadatak da predoče šta je to sve predstavljao konj u bosanskoj srednjovjekovnoj državi. Kombinirajući neobjavljenu građu državnog dubrovačkog arhiva sa objavljenim izvorima, dolazi se do sklapanja mozaika koji na kraju pruža jednu novu, do sada neviđenu sliku. Svaka od kockica mozaika prelama svjetlost drugačije od klasičnih, često suhoparnih stručnih radova, vezanih za jedan profil zainteresiranih.

Knjiga je koncipirana kao dvije temeljne, međusobno povezane cjeline. U prvom dijelu nalazi se deset poglavlja, plus uvod i zaključak, dok drugi dio obuhvata tri poglavlja. Nakon uvoda datog na četiri stranice, slijedi prvo poglavlje pod nazivom „Konj u Bosni u srednjem vijeku“, napisano na 52 stranice i obuhvata četrnaest tematskih cjelina. Bavi se ulogom konja od najstarijih vremena do osmanskog perioda, prvenstveno kao oslonca u vojnim pohodima, učesnika u viteškim nadmetanjima, do simbola na grbovima, pečatima i stećcima. Prvo poglavlje predstavlja 11,81% od I dijela (tekstualnog), tj. 6,30% od ukupnog broja stranica knjige. Drugo poglavlje „Uzgoj konja kroz prizmu ugovora o uzgoju“ obuhvata dva potpoglavlja, i to Socida − ugovor o uzgoju i More boni et fidelis pastoris − što predstavlja obavezu čuvanja stoke prema običajima pravih pastira. Na dvadeset i četiri stranice opisana je saradnja Dubrovnika sa bosanskim zaleđem kroz oko stotinu ugovora o uzgoju i čuvanju konja, te kroz niz tužbi (La men-ta de foris) između ugovarača. Ovo poglavlje je naročito interesantno za pravnike jer pruža uvid u običajna prava određenih krajeva Bosne, koja su dugotrajnom praksom prerastala u stabilne norme. Poštovanjem i davanjem prioriteta pravu vlasnika obezbjeđivala je dubrovačka vlastela sebi povlašten pravni položaj u odnosu na uzgajivače. Ugovori su često bili i jednostrano obavezujući, te upitne isplativosti za uzgajivača, zbog čega je često dolazilo i do kršenja istih, te pokretanja tužbi. Kako je knjiga prvenstveno namijenjena historičarima, poglavlje koje govori o ugovorima o uzgoju nije opširno, iako je u njemu izneseno i dokumentirano viđenje o pravnom položaju uzgajivača stoke u Bosni u srednjem vijeku, te općenito pravni okviri života i poslovanja Bosne i Dubrovnika. Ovo, drugo po redu, poglavlje predstavlja 5,45% od prvog dijela teksta knjige, tj. 2,90% od 825 stranica cijele knjige. Treće poglavlje „Kupoprodaja i cijena konja“ napisano je na 59 stranica i govori o načinu i mjestu kupoprodaje, vremenu plaćanja i cijeni, zamjeni i preprodaji, te o sporovima i oduzimanju konja. Sadrži sedamnaest tematskih cjelina. Sve ovo dokaz je važnog mjesta konja u ekonomiji razvijenog srednjeg vijeka. O opisu i izgledu konja saznajemo nešto više iz ugovora o kupoprodaji, iz sporova i primjera pljački. Ovo poglavlje je 13,40% prvog dijela, tj. 7,15% cijele knjige. Slijedi četvrto poglavlje „Konjska oprema“ na 49 stranica, koje opisuje i prikazuje na primjerima bosanskih velmoža koliko se u vrijednosti konjske opreme ogledao status vlasnika konja. Četvrto poglavlje je 11,13% od prvog dijela, a 5,93% od cijele knjige. Niz zanata vezanih za konjsku opremu konjušari, kovači, potkivači, sedlari − ostavio je traga u nazivima sela i prezimenima, heraldici, pa čak i u umjetnosti. „Karavanska trgovina“, peto je poglavlje i na 97 strana napisano predstavlja najobimnije poglavlje. Ovo poglavlje sa osamnaest potpoglavlja zauzima 22,04% prvog dijela, a 11,75% ukupnog sadržaja. Mjesto karavanske trgovine svojom ulogom u privredi srednjeg vijeka zaslužilo je ovako kvalitetnu analizu predočenu kroz ugovore o prevozu robe i tužbe. U šestom poglavlju, „Pljačke konja i konjske opreme“ na 31 strani, u devet potpoglavlja, govori se o pljačkama kao uobičajenom poslovnom riziku, te o načinima rješavanja pljački. Šesto poglavlje je 7,04% prvog dijela, a 3,75% cijele knjige. Sedmo poglavlje za-uzima sedam strana i pod nazivom „Depozit, zalog, dug, jemstvo, zaostavština, miraz“ govori o svakom od navedenih pojmova. Sedmo poglavlje je 1,59% prvog tekstualnog dijela, a 0,84% ukupnog sadržaja. Jedan negativan aspekt u životu srednjovjekovnog bosanskog čovjeka prikazan je u sedmom poglavlju „Konj kao štetočina“ na šest strana, u dva potpoglavlja, te u narednom osmom „Ranjen i mrtav konj“ na četiri strane. Tekstualni dio knjige završava se poglavljem „Konj u onomastici i toponomastici“ na 49 stranica, te zaključkom na bosanskom i engleskom jeziku. Osmo poglavlje zauzima 11,13% prvog dijela, tj. 5,93% ukupnog sadržaja knjige. Svih deset poglavlja, uvod i za-ključak napisani su na ukupno 440 stranica i sačinjavaju prvu tematsku cjelinu knjige, tj. 53,33% od ukupnog sadržaja. Drugu cjelinu čine „Prilozi“, a tu su date tabele na 259 stranica koje potkrepljuju sve napisano u prvom dijelu knjige, „Izvori i literatura“ na 23 stranice, te „Registar“ ličnih i geografskih imena na 84 stranice. Drugi dio zauzima 46,67% od ukupnog sadržaja knjige. U cjelokupnoj kompoziciji djela, važnost materije i dostupnost izvora određivali su obimnost pojedinih dijelova, što je rezultiralo optimalnim opsegom knjige od 825 stranica. Odvajanjem drugog dijela knjige postignuta je njena preglednost, a ujedno i poboljšana jasnoća materije prezentirane u prvom dijelu. Pažljivo doziranim primjerima, ukomponovanim u tečan tekst, autor postiže maksimum. Vješto izbjegnuta suhoparnost, postignuta preplitanjem informacija iz različitih oblasti dovodi do utemeljenih zaključaka naučnog rada korisnog za izučavanje u svim spomenuim oblastima.

Dokumentarna podloga ovog djela zasnovana je dijelom na neobjavljenoj građi Državnog arhiva u Dubrovniku, a dijelom na objavljenim izvorima novije i aktuelne, savremene literature domaćih i stranih istaknutih autora, mnogih do sada manje korištenih izvora, npr. Knjige nekretnina dubrovačke općine, Karta jugoslovenske narodne armije, Odabrani spomenici srpskog prava autora Aleksandra Solovjeva (jednog od osnivača Pravnog fakulteta u Sarajevu), Per relationem medicorum − povijesnomedicinska građa u dubrovačkim kaznenim spisima iz 15. stoljeća autorice Tatjane Buklijaš, te Susret sa zagubljenom poviješću (Područje Bosanske Gradiške u razvijenom srednjem vijeku), cijenjenog profesora Peje Ćoškovića. Zanimljivo je primijetiti da se ova knjiga jednim dijelom oslanja i na do sada objavljena zapažena djela samog autora Esada Kurtovića: Fragmenti o Milatovićima, Pljačke i nasilja Dobrojevića, ljudi vojvode Sandalja Hranića sa područja Vrsinja, Slavni ljudi svoje vrste − Stankovići vremena vojvode Sandalja Hranića Kosače, Veliki vojvoda bosanski Sandalj Hranić Kosača, Dobrašinovići iz Vrsinja, Selo Grebci u Popovu u srednjem vijeku, Kameno brdo − Monte lapidosa.

Knjiga je napisana stilom vještog autora koji naučnu literaturu formuliše tako da je svi razumiju. Stručni termini iz više naučnih oblasti objašnjeni su tako da je izbjegnuta ukalupljenost definicija, a mnogi strani termini precizno su prevedeni i prezentirani. Autor ipak i za strane izraze navodi orginalni tekst, ostavljajući tako svakom čitaocu eventualnu mogućnost da na svoj način tumači određene dijelove teksta, ili da iz njih proširi uvid uz osnovno tumačenje. Jezgrovitost osnovnog sadržaja nikada nije razbijana, već je svaki prilog označen u tekstu smješten u drugi dio i predočen pregledno u vidu tabele. Time je knjiga održala „ritam“, a dinamika proučavanja mogla je teći bez obzira na obimnost i dubinu sadržaja, veoma glatko. Dijelovi knjige među sobom su povezani u jednu koherentnu cjelinu, jer u svakom od njih postoji interesantan sadržaj protkan saznanjima iz prethodnih dijelova. Izbor slika, grafičkih prikaza, ilustracija, doprinosi kvalitetu knjige i dodatno približava čitaocu sadržaj knjige, jer slika ponekad zamijeni stotine riječi.

Najupečatljiviji aspekt knjige za jednog pravnika aktivnog u procesu nastave (kao što je autor ovog prikaza) je prisutnost pravne nauke u cijelom tekstu. Počevši od objašnjenja mnogih pojmova, formiranih još u Rimskom pravu, preko pravnih radnji primjenjivanih od najstarijih vremena a razvijenih u srednjem vijeku, sve kroz prizmu događanja vezanih za konja, do sankcija i neobičnih situacija koje su pratile život čovjeka u Bosni, oslikan je njegov pravni položaj u odnosu na susjeda, poslovnog partnera, ili u odnosu na pravni sistem koji je postojao u tadašnjem društvenom poretku. Način i sredstva putem kojih saznajemo o svemu navedenom u mnogome se razlikuju od raspoložive udžbeničke literature koja se koristi u nastavi. Nesumnjivo je to da će svaki student mnogo prije zapamtiti i razumjeti složenu materiju ako mu je prezentirana na zanimljiv način i preko upečatljivih, ilustrativnih primjera. Time ova knjiga predstavlja respektabilan oslonac pojedincima za dalja naučna istraživanja. Obilje ugovora i tužbi, primjera i epizoda vezanih za za-jednicu čovjeka i konja omogućavaju formiranje historijsko-pravnog okvira cijelog jednog perioda u okviru kojeg se odvijao život srednjovjekovne Bosne.

Konj, kao učesnik velikih seoba, pomagač u osvajanjima, pomoć u poslovima, putovanjima, transportima, statusni simbol, snaga srednjovjekovnog razvoja, predmet ugovora, simbol bosanskog čovjeka: sve je to zaostavština jedne epohe, koju je Esad Kurtović prihvatio i u ime svih nas spasio od zaborava u knjizi Konj u srednjovjekovnoj Bos-ni. Zašto je baš konj dobio ulogu glavnog nosioca „radnje“ knjige, iako je Bosna u srednjem vijeku obilovala vojskovođama, vladarima, poznatim karavanima, razvijenoj trgovini, bogatim ruda-ma, određenim pravnim i ekonomskim okvirima i nizom drugih specifičnih obilježja jedne zemlje? Odgovor, možda, možemo potražiti u likovima konja na stećcima, za koje je postojalo rašireno mišljenje da predstavljaju konje kao nosioce duša pokojnika. Znači li to da lik konja opisan u mnogim životnim situacijama u knjizi predstavlja nosioca duše bosanskog srednjovjekovnog čovjeka? Epoha doživljena u duši autora, pretočena je kroz simbol te epohe u djelo koje će obilježiti trajnu uspomenu na konja u srednjovjekovnoj Bosni. U osnovi historijsko djelo, ova knjiga pokazuje koliko je historija prisutna u mnogim drugim naukama i koliko se izučavanjem historije mogu proširiti vidici i razviti saznanja u pravu, ekonomiji, historiji umjetnosti, političkim naukama, pa čak i u veterini. Upravo ova historijska poveznica u knjizi daje doprinos svim ovim naukama na jedinstven način: primjerima, situacijama, arheološkim svjedočanstvima, koje kroz cijeli srednji vijek oslikava figure konja. Ogroman fond izvorne građe, ugovora i tužbi, obrađen je, iskorišten i predočen tako da naučnim radnicima pruži mogućnost da u svojim oblastima koriste rezultate i saznanja knjige Konj u srednjovjekovnoj Bosni, kako u teoriji, tako i u praksi, a naročito kao inicijalni impuls u daljem istraživanju. Umjesto preporuke određenoj ciljanoj skupini, nameće se osnovna ideja djela koje pomiče granice i u dubinu, u širinu, osvaja univerzalnu naučnu dimenziju i razvija svijest o potrebi očuvanja naslijeđa u funkciji sabirališta historijskog iskustva i zborišta općih odlika života, prikazanog preko zajednice čovjeka i konja tokom srednjeg vijeka.

Izvor fotografije: http://www.mersad-berber.com/hr/izlozbe/A02.jpg

Please follow and like us: